آیه آیه تا مقصود 4

آیه آیه تا مقصود 4 در چهارمین جلسه درس‌گفتار «آیه آیه تا مقصود» به اهمیت توجه به حقیقت مبدأ هستی پرداخته می شود.

 بحث قرآن بحث دامنه‌دار، شیرین و جذابی است. قرآن، مخاطب خود را تمام انسان‌ها قرار داده است؛ «هُدىً لِلنَّاسِ»، اما مخاطب اصلی قرآن، «اولوا‌الالباب» است؛ افرادی که حاضرند فکرشان را به کار بیندازند و در قرآن با عبارت‌های «يَتَفَکَّرُونَ»، «يَعْقِلُونَ» و «يَتَذَکَّرُونَ» به آنها اشاره شده است.

در آیات مختلف بحث تعقل، تفکر و صاحب اندیشه بودن مطرح است؛ برای اینکه دنیا برای انسان مستی می‌آورد و علی‌الدوام مستی غفلت می‌آورد. مستی قدرت، مستی ثروت، مستی غرور و مستی علمی، همه این مستی‌ها موجب می‌شود که انسان هوشیاری را از دست بدهد و پرده غفلت جلوی دیدگان او بیفتد و زمانی چشم باز می‌کند که همه چیزش از دست رفته است.

قرآن آیه آیه‌اش تذکر، یادآوری و هشدار است تا این غفلت را کنار بزند و از نگاه بزرگان، چنین کسانی عارف هستند. عارف، فردی است که بر روی این مسائل دقت کند.

عارفی کو که کُند فهم زبان سوسن / تا بپرسد که چرا رفت و چرا باز آمد

تغییر سال برای چیست؟ جز برای تذکر و ایجاد هوشیاری است؟ آیات قرآن در همین سیر حرکت می‌کنند.

دوستان عزیز، امروز که می‌خواهید آیات قرآن را قرائت کنید با این نگاه قرائت کنید و ببینید که تلنگرهایش چگونه پرده‌های غفلت را کنار می‌‌زند.

با این نگاه، قرآن، حقیقتی روشنگر و طبیعت نیز قرآن ناطق است. دو بیتی از سروده‌های خودم را تقدیم نگاهتان می‌کنم:

در موسم گل هوای جانان دارم / وز جان به صفای لاله ایمان دارم

پیغمبر حُسن اوست، هر آیت گل / در باغ، نظر به نص قرآن دارم

حقیقت قرآن، ایجاد تذکر، آگاهی و معرفت به حقیقت عالم و مبدأ هستی است و بهار هم همین کار را می کند. امیدواریم که هرچه بیشتر از قرآن متنعم و متذکر شویم.

 

ویدیو این قسمت